Zegarek Swatch Cannybiz Blog

Sztuka użytkowa

Mamy z nimi styczność codziennie, ich wygląd ewoluował przez lata, pełnią funkcje użytkowe, a niektóre z nich także estetyczne. Mowa o przedmiotach codziennego użytku. Poznajcie nasz subiektywny ranking tych, których design sprawia, że aspirują do miana sztuki.

Lampa Tiffany Cannybiz Blog

Lampy Tiffaniego

Louis Comfort Tiffany amerykański artysta, malarz, projektant zajmujący się szkłem artystycznym, biżuterią oraz wystrojem wnętrz. Tworzył na przełomie XIX i XX wieku, głównie w stylu secesyjnym. Podniósł produkcję przedmiotów codziennego użytku do rangi sztuki, zasłynął dzięki specyficznej technice obróbki szkła, poddając je procesom chemicznym i parowym, dzięki czemu stawało się opalizujące lub matowe. W 1879 roku założył Louis Comfort Tiffany & Associated American Artists, która zajmował się produkcją przedmiotów ze szkła artystycznego oraz wystrojem wnętrz. Tiffany wprowadził szkło do dekoracji wnętrz, używając go w postaci witraży w oknach, poręczach schodów czy mozaikach na ścianach. Pierwsze zlecenia firmy to dekoracja domu Marka Twaina w Hartford oraz zmiana wnętrza Białego Domu (w trakcie prezydentury Chestera A. Arthura). Firma jednak rozpadła się po kilku latach, a w 1895 roku Tiffany założył Tiffany Glass Company. Artysta do produkcji szkła artystycznego początkowo używał słoików po galaretkach i brudnych butelek. Później tego typu szkło zaczął wytwarzać sam, a w 1894 roku opatentował technikę favrile (łącząc roztopione szkło z tlenkami metali), co dawało charakterystyczną tęczową powłokę i różnorodną fakturę. Po 1900 roku zajął się także produkcją ceramiki, biżuterii i lamp – z których zasłynął najbardziej. Lampy te składały się z konstrukcji z brązu i kolorowego szkła. Klosz miał formę ołowianego szkieletu wypełnionego szklanymi płytkami w postaci kwiatów lub zwierząt. Pierwsze modele występowały w pojedynczych egzemplarzach np. Glicynie, Magnolie, Wisteria, ale wraz ze wzrostem zapotrzebowania, rozpoczęto produkcję na większą skalę. Artysta wypracował swój charakterystyczny styl, źródło jego inspiracji stanowiła przede wszystkim natura – bardzo często przewijające się formy roślinne oraz ornamentyka stylizowana i abstrakcyjna. Lampy Tiffaniego, które stanowią jego znak rozpoznawczy, kopiowane są do dzisiaj.

Fotel Barcelona Cannybiz Blog

Mies van der Rohe – fotel Barcelona

Ludwig Mies van der Rohe architekt niemieckiego pochodzenia, ‘duchowy ojciec’ minimalizmu, dążący do czystości formy i lubujący się w surowej estetyce, przy jednoczesnym użyciu szlachetnych materiałów. Mawiał: „mniej znaczy więcej” i to stwierdzenie było kwintesencją jego podejścia do architektury. Mies nie ukończył żadnej szkoły architektonicznej, umiejętności zdobywał, praktykując w biurach projektowych. Duży wpływ na jego twórczość miały projekty Franka Lloyda Wrighta oraz założenia grupy De Stijl. Autor wielu nowoczesnych wieżowców, takich jak: Promontory Apartments w Chicago, Seagram Building w Nowym Jorku, Toronto Dominion Centre w Toronto, Westmount Square w Montrealu i niższych budynków takich jak Nowa Galeria Narodowa (Neue Nationalgalerie) w Berlinie, budynek Cullinan Hall w Museum of Fine Arts w Houston oraz Pawilon barceloński (na światową wystawę w Barcelonie w 1929 roku). Właśnie na tę wystawę, do pawilonu niemieckiego został zaprojektowany przez Miesa kultowy fotel „Barcelona”, który zaskakiwał linią i funkcjonalnością, bardzo stylowy, a jednocześnie prosty, zaliczany prawdopodobnie do najczęściej kopiowanych mebli w XX wieku (wyłączne prawo do jego produkcji ma marka Knoll, niestety jest to koszt rzędu trzydziestu tysięcy złotych). Ponieważ na ceremonii otwarcia miała na tych fotelach zasiąść hiszpańska para królewska, architekt zainspirował się krzesłem kurulnym, znanym już w starożytnym Egipcie czy Grecji, a w Rzymie symbolizującym władzę. Warto wspomnieć, że Mies nie jest jedynym autorem tego projektu, współpracowała z nim modernistyczna projektantka Lilly Reich.

Zegarek Swatch Cannybiz Blog

Zegarki Swatch

Nie sposób pominąć kultowych zegarków marki Swatch, która niemalże od samego początku angażowała do współpracy artystów. W wyniku pierwszej tego typu kolaboracji powstał w 1985 roku utrzymany w popartowskiej stylistyce model GZ008 zaprojektowany przez Kiki Picasso, w liczbie zaledwie 140 sztuk, w różnych kolorach. Ta edycja należy do najbardziej rozchwytywanych – zegarek z tej serii został sprzedany w 1992 roku, na aukcji w Londynie za nie małą sumę dwudziestu ośmiu tysięcy dolarów. W 1986 roku zaprojektowanie kolekcji powierzono Keithowi Haringowi. Artysta stworzył cztery modele: Modele Avec Personnages (GZ100), Serpent (GZ102), Milles Pattes (GZ103) i Noir sur Blanc (GZ104), których estetyka jest osadzona w klimacie street artu. W późniejszym okresie Swatch zaprosił do współpracy takich artystów jak: Jean-Michel Folon, Sam Francis, Mimmo Paladino, Nam June Paik, Not Vital, Akira Kurosawa, Spike Lee, Pedro Almodóvar, Jeremy Scott i wielu innych.

Ghetto Blaster Cannybiz Blog

Ghetto Blaster

Pierwsze boomboxy zostały wprowadzone na rynek amerykański w połowie lat siedemdziesiątych – w 1969 roku Philips wyprodukował ‘Radiorecorder’. Od początku zdobywały popularność na ulicach amerykańskich miast, ze względu na możliwości odsłuchu, jakie dawały – głośniejszy i cięższy bas. Bardzo szybko stały się nierozerwalnie związane z kulturą hip hopową, stąd wziął się przydomek (o pierwotnie pejoratywnym zabarwieniu) – „ghetto blaster”. Boomboxy dawały artystom możliwość dzielenia się muzyką, również z tymi, którzy nie chcieli słuchać tego, co mają do powiedzenia młodzi raperzy, oraz sprzedaży własnych nagrań bezpośrednio na ulicy. Pod naciskiem tzw. społeczniaków w miastach zaczęto zakazywać używania boomboxów w przestrzeni publicznej. W połowie lat osiemdziesiątych boombox świadczył o statusie społecznym młodego mieszkańca miasta – im większy i bardziej błyskotliwy – tym lepszy, więc ich design stawał się coraz bardziej ekstrawagancki. W latach dziewięćdziesiątych pojawiły się boomboxy z funkcją odtwarzacza CD, znacznie mniejsze, bardziej kompaktowe, wytworzone z tworzywa sztucznego, w przeciwieństwie do swoich metalowych odpowiedników z poprzedniej dekady. Obecnie standardem są modele z możliwość odtwarzania mp3, a coraz popularniejsze stają się te, które swoim wyglądem nawiązują do oldschoolowych ghetto blasterów z lat osiemdziesiątych.

Kadr z filmu La Haine Cannybiz Blog

Carhartt WIP

Od producenta odzieży robotniczej do miana kultowej marki streetwearowej, uwielbianej przez raperów, skaterów, graficiarzy i nie tylko – tak można jednym zdaniem opisać historię Carhartt WIP. Firma Carhartt została założona w 1889 roku w Detroit przez Hamiltona Carhartt i początkowo zajmowała się szyciem roboczej odzieży dla pracowników koleji – głównie bawełnianych ogrodniczek, które cechowały się dużą wytrzymałością – wykonane z grubego, tkanego płótna o nazwie ‘duck’ (co bardziej spostrzegawczy fani marki zauważą na pewno, że motyw kaczki pojawia się w wielu kolekcjach Carhartt WIP). Warto wspomnieć, że Hamilton początkowo zatrudniał pięciu pracowników i posiadał zaledwie dwie maszyny do szycia. Od tamtej pory firma rozwijała się bardzo prężnie, w 1910 roku stanowiło ją już kilka zakładów i szwalni w różnych częściach Stanów Zjednoczonych, a także w Kanadzie, Anglii i Francji. Przez lata właściciele marki Carhartt opowiadali się za prawami robotników i sprzeciwiali się wyzyskowi, a dzięki jakości szytych ubrań i innowacyjnemu, a jednocześnie uczciwemu podejściu do biznesu udało im się przetrwać niejeden kryzys. W latach siedemdziesiątych marka stała się popularna w kręgach punkowych, a do dnia dzisiejszego cieszy się uznaniem w środowisku hip hopowym. W 1994 roku Edwin Faeh zainicjował projekt ‘Work in Progress’ i stał się pierwszym dystrybutorem odzieży Carhartt w Europie – pod szyldem Carhartt WIP. Standardowe produkty Carhartt musiały ulec adaptacji dla bardziej wymagających odbiorców z Europy, zmodyfikowano design, kolorystykę, fasony i materiały, jednocześnie mając na uwadze pochodzenie i pierwotną ideologię marki. Od początku funkcjonowania w realiach europejskich Carhartt WIP był silnie związany z hip hopową sceną muzyczną, środowiskiem graficiarzy, skaterów i riderów. Brand ma na swoim koncie współprace m.in. z Junya Watanabe, A.P.C., Neighborhood, Patta, Vans itd. oraz artystami takimi jak Eric Elms, Grotesk, David Lanaspa, zeek&destroy, Doubleday & Cartwright.